ISU PERPADUAN MELAYU-ISLAM – PAS DI ASAK KE PENJURU GELANGGANG

"Apabila di spin isu perpaduan Melayu, mereka cuba menggambarkan bahawa PAS dalam keadaan serba salah. Seolah-olah enggan kepada perpaduan sesama bangsa dan takutkan kepada orang Cina khususnya DAP. Jadi merekalah juara Melayu. Ia menimbulkan tanda-tanya terhadap rakyat dan masyarakat majoriti Melayu tentang apa sikap PAS. Hendak disambut bimbang takut isu perpaduan dicanang semula. Hendak diam begitu sahaja seolah-olah PAS lebih suka kepada perpecahan dan enggan perpaduan. Mereka memalu gendang ‘silat pulut’ sedang PAS bersedia dengan memakai sut ‘tomoi’. Jadi Nampak tak serba tak kena."

Dalam kedudukan ramai pemimpin atasan PAS begitu tidak gemar dengan perpaduan Melayu dan Islam, pemimpin bawahan Islam ada yang mengatakan ia sesuatu yang sepatutnya dimulakan oleh PAS.

Lebih jauh mereka melihat PAS kini tertekan dengan isu perpaduan Melayu dan Islam ini kerana orang Melayu dan Islam mula bersimpati dengan UMNO.

Malah, serangan yang dilakukan terhadap Maufti Perak, Tan Sri Harussani Zakaria dilihat akan merugikan PAS dan menguntungkan UMNO dan jika berterusan, ia adalah tindakan tidak bijak pemimpin atasan PAS.

Terus terang, walaupun ada tulisan Ustaz Saiful Bahari (bekas ADUN Paka – 2004-2008 dan masih Penasihat Majlis Tindakan DUN Paka sejak 2004), yang saya tidak gemar membacanya tetapi beberapa tulisannya baik untuk direnungi.

Pandangannya jauh lebih bernas berbanding Naib Presiden PAS seperti Datuk Mahfuz Omar atau juga Salehuddin Ayob, apa lagi Khalid Samad.

Saya melihat banyak tulisannya agak seimbang dan wajar didalami. Lagipun Ustaz Saiful berkelulusan Ijazah Sarjana Universiti Malaya selain pernah mendapat diploma ketika pengajiannya di Mesir.

Menurut Ustaz Saiful, “Dalam menanggani isu perpaduan melayu, PAS dilihat lambat bertindak. PAS seolah-olah duduk dipenjuru gelanggang apabila loceng pertarungan dibunyikan. PAS diasak oleh UMNO dan dilihat berjaya menjuarai isu ini. PAS seolah-olah bertahan dalam isu ini.”

Malah dengan tegas beliau berpendapat menyerang Mufti Perak itu sebagai tindakan tidak bijak.

Menurutnya, sedikit sebanyak serangan itu menaruh simpati rakyat terhadap beliau dan secara langsung rakyat akan turut bersimpati terhadap UMNO.

Bagi Ustaz Saiful, PAS tak perlu menari mengikut rentak UMNO tetapi PAS perlu selangkah kehadapan. Sepatutnya inilah masa dan saatnya PAS menjuarai perpaduan Islam.

Katanya, perpaduan yang meletakkan UMNO di penjuru gelanggang. PAS perlu mengambil kesempatan awal dengan menganjurkan satu "Perhimpunan Rakyat atau Konvensyen Perpaduan Islam Se Malaysia” yang melibatkan semua pertubuhan, NGO dan lapisan rakyat.

“Inilah sebaik-baik alternative setelah UMNO gagal membina perpaduan berasaskan kebangsaan sempit mereka.”

Berikutan entri ini melalui blognya terdapat satu ulasan oleh Fakhrul ar (July 26, 2010 2:38 PM)
yang seakan mengingatkan Ustaz Saiful, bimbang pemimpin PAS akan menyerang beliau pula.

Menurut ulasan itu, di Selangor, orang PAS dok hentam Datuk Dr Hassan Ali dan kerja itu bukan dilakukan oleh orang UMNO.

Saya petik keseluruhan ulasan terkenaan “Assalamualaikum Ust, maaf deh ana nok komen sket nih.. statment ust nih bahaye sebenarnye..isu UG dok habis2 lagi dicanang2..oleh saper oleh org PAS sendiri..yg dok fhm bukang org awam je,ust2,hok berpndidikan hok pimpinan pun ade jugok..duk main2 isu sendiri..org UMNO duk cucuk jer org kite jugok hok bodo duk baloh sesama sendiri..Dok reti nok royak ust. ana kat selangor pun skrg bukang main lg org2 PAS duk hentam Dato Hassan sebab gaper sebab jmpe ngn Harunsani bukang bncng gaper pun habis org2 kite pecoh lagi..saper sebor tuh? org PAS jugok..Nie statment Ust Din hok tulis kat blog..bukang tulis nk gabung ngn UMNO pung habis kne jugok..sumbak parok awok2 kite hok terlebih tarbiyah nih..punoh jd ahli2 PAS..duk care politik saje surau bala dok gie,org ngajo kite tembo dulu lg..PAStu duk main attack pimpinan je..sedih jugok kadang2 Bimbng jugok Statment Ust pulok kang kne attack lepah nih..dlm muktamar lePAS pun kita state doh kang jgn bangkit lg isu UG n perpaduan dan bersame perkukuhkan pakatan..Ana hok baru blajo nih harap kite pakat kukuhkan tarbiyah puok2 kite..makin kite nok menang making teruk puok2 kite..rapatkan saff,perkasakan tarbiyah,same2 kite menuju ke putrajaya..allahuakhbar!!!”

Menariknya, Ustaz Saiful berkata “الحرب خدعةdan kepimpinan itu bukan untuk diquduskan. Mcm dibina Tok Pekong atau dijadikan mcm Raja2 Melayu kini.

Kebanyakan Khalifah ar-Rasyidin dibunuh kecuali Abu Bakr. Kebanyak ulama di penjara. Mereka tetap suarakan kebenaran.”

يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لَائِمٍ ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ

Itulah kurniaan Allah. Kalau betul mendpt 20 ganjaran. Kalau salah dpt 10, i'Allah. Amat jelas kini.

Untuk lebih jelas, saya perturunkan entri Ustaz Saiful.

Kenapa PAS lambat?
Posted by Saiful at 26 July 2010 - 8:35 AM

Dalam menanggani isu perpaduan melayu, PAS dilihat lambat bertindak. PAS seolah-olah duduk dipenjuru gelanggang apabila loceng pertarungan dibunyikan. PAS diasak oleh UMNO dan dilihat berjaya menjuarai isu ini. PAS seolah-olah bertahan dalam isu ini. Menyerang mufti Harussani dilihat sebagai tindakan tidak bijak. Sedikit sebanyak akan menaruh simpati rakyat terhadap beliau dan secara langsung rakyat akan turut bersimpati terhadap UMNO.

Umno sendiri bukannya benar-benar hendakkan perpaduan bersama PAS maupun perpaduan melayu. Memang dikala ini mereka amat tersepit tetapi mereka hanya berhasrat untuk menjuarai undi orang-orang Mlayu. Mereka sendiri tahu bahawa sebahagian besar pengundi melayu menyokong PAS. Kebanyakan pertembungan kerusi juga adalah diantara PAS dan Umno.

Apabila di spin isu perpaduan Melayu, mereka cuba menggambarkan bahawa PAS dalam keadaan serba salah. Seolah-olah enggan kepada perpaduan sesama bangsa dan takutkan kepada orang cina khususnya DAP. Jadi merekalah juara Melayu.

Ia menimbulkan tanda-tanya terhadap rakyat dan masyarakat majoriti melayu tentang apa sikap PAS. Hendak disambut bimbang takut isu perpaduan dicanang semula. Hendak diam begitu sahaja seolah-olah PAS lebih suka kepada perpecahan dan enggan perpaduan. Mereka memalu gendang ‘silat pulut’ sedang PAS bersedia dengan memakai sut ‘tomoi’. Jadi Nampak tak serba tak kena.

Sebenarnya PAS tak perlu menari mengikut rentak UMNO tetapi PAS perlu selangkah kehadapan. Sepatutnya inilah masa dan saatnya PAS menjuarai perpaduan Islam. Perpaduan yang meletakkan UMNO di penjuru gelanggang. PAS perlu mengambil kesempatan awal dengan menganjurkan satu "Perhimpunan Rakyat atau Konvensyen Perpaduan Islam Se Malaysia” yang melibatkan semua pertubuhan, Ngo dan lapisan rakyat. Inilah sebaik-baik alternative setelah UMNO gagal membina perpaduan berasaskan kebangsaan sempit mereka. Jadikan firman Allah Swt dalam surah al-Imran ayat 103 sebagai asas

وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا وَاذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْدَاءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوَانًا وَكُنْتُمْ عَلَى شَفَا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْهَا كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ

Dan berpeganglah kamu semuanya kepada tali (agama) Allah, dan janganlah kamu bercerai berai, dan ingatlah akan nikmat Allah kepadamu ketika kamu dahulu (masa Jahiliyah) bermusuh-musuhan, Maka Allah mempersatukan hatimu, lalu menjadilah kamu Karena nikmat Allah, orang-orang yang bersaudara; dan kamu Telah berada di tepi jurang neraka, lalu Allah menyelamatkan kamu dari padanya. Demikianlah Allah menerangkan ayat-ayat-Nya kepadamu, agar kamu mendapat petunjuk.

Undang dan jemput semua organisasi dan juga mereka yang mencintai perpaduan dan Islam. Jangan lupa mengundang UMNO dan PERKASA. PAS sebagai parti Islam terbesar di Malaysia dilihat mampu menganjurkannya.

Pakatan perlu menjuarai ke hadapan dan kita boleh lihat apakah UMNO benar-benar bersedia untuk sebuah perpaduan. Kita cukup berkeyakinan resolusi “Islam sebagai asas perpaduan” PAS akan diterima oleh semua umat Islam di Malaysia yang benar-benar mencintai perpaduan tanpa mengira warna kulit, bangsa dan bahasa.

BN MUNGKIN ‘TIDAK UNTUNG’ APABILA GURU BERPOLITIK’?

Apabila guru gred 41 hingga 48 dibenar berpolitik, apakah ia akan menguntungkan kerajaan Barisan Nasional (BN) atau merugikan?

Memang benar tidak semua 400,000 guru diseluruh negara akan terbabit namun, tidakkah ini akan memberikan peluang lebih terbuka untuk guru memegang jawatan penting parti?

Yang pastinya, akan lebih ramai kalangan guru akan memegang jawatan politik sama ada di bahagian atau juga cawangan.

Dan jangan lupa, ramai juga guru yang terpengaruh dengan cakap-cakap pembangkang yang mahu mewujudkan peluang sama rata dan pendemokrasian dalam pelbagai bidang.

Ketua Setiausaha Negara Tan Sri Mohd Sidek Hassan berkata bermula 1 Ogos 2010 ini, pegawai pendidikan perkhidmatan siswazah Gred DG41 hingga DG48 akan dibenarkan melibatkan diri dalam politik.

Mohd Sidek yang membuat pengumuman itu berkata, langkah itu berlandaskan hakikat bahawa guru suatu masa dahulu memain peranan penting dalam memimpin masyarakat dalam senario politik negara.

"Masanya sudah tiba mereka dibenar aktif semula dalam politik," katanya dalam satu kenyataan hari ini seperti disiarkan oleh Bernama.

Bagi tujuan itu, beliau berkata pindaan Peraturan 21 Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 telah diperkenan oleh Yang di-Pertuan Agong Tuanku Mizan Zainal Abidin.

Tindakan sedang diambil untuk mewartakawan pindaan peraturan tersebut, tambahnya.

Sebelum ini, Peraturan 21(2) peraturan tersebut menetapkan hanya pegawai dalam Kumpulan Sokongan boleh bertanding atau memegang jawatan atau dilantik ke dalam apa-apa jawatan dalam suatu parti politik dengan syarat terlebih dahulu mendapat kelulusan bertulis Ketua Pengarah Perkhidmatan Awam atau Ketua Setiausaha kementerian berkenaan.

Di bawah peraturan baru ini, pegawai pendidikan, selain pengetua atau guru besar di institusi pendidikan dan pegawai yang memegang apa-apa jawatan pentadbiran dalam mana-mana agensi kerajaan, perlu mendapat kebenaran bertulis daripada Ketua Setiausaha Kementerian Pelajaran terlebih dahulu.

"Ketua Setiausaha Kementerian Pelajaran tidak boleh mewakilkan kuasanya untuk memberikan kelulusan bertulis itu kepada mana-mana orang lain dan apa-apa keputusan Ketua Setiausaha Kementerian Pelajaran adalah muktamad," kata Mohd Sidek.

Beliau berkata syarat-syarat ketat akan dikenakan agar tugas dan fokus utama golongan itu iaitu mendidik tidak terjejas dengan penglibatan mereka dalam politik.

Katanya mereka yang dibenarkan terlibat dalam politik kelak hendaklah mematuhi sepenuhnya Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993, termasuk batasan tugas mereka sebagai pegawai perkhidmatan pendidikan dengan aktiviti dalam politik.

Keputusan ini walaupun dilihat akan memberikan kelebihan kepada Barisan Nasional (BN) namun ada pihak mengatakan ia akan memperkuatkan lagi ‘bantahan kepada kerajaan’.

Ini kerana ramai guru yang nampaknya seakan-akan ada perkara yang mereka tidak puas hati dengan kerajaan.

Bukan soal gaji tetapi tidaklah diketahui sama ada berkaitan perkhidmatan atau memang mereka melihat janji pembangkang lebih ‘menarik’.

Ada sesetengahnya mengatakan mereka meluat melihat sesetengah ahli politik. Namun sebahagian lagi mengatakan dengan adanya orang politik mudah bagi mereka buat program.

Cuma kerajaan jangan tersilap perkiraan. Menaikkan pangkat dan gaji tidak bermakna mereka akan menyokong kerajaan.

Lihat sahaja apabila gaji dinaikan sebelum pilihan rya 2008 lalu.

Apakah kebanyakan guru yang mendapat ‘durian runtuh’itu memilih BN?

KEPERCAYAAN BARAT TERHADAP ANWAR SEMAKIN LUNTUR

"While serving as Deputy Prime Minister in Malaysia from 1993-1998, Anwar tried to topple then Prime Minister Mahatir Mohamad, himself an anti-Semitic demagogue who made Anwar his protégé. When the attempt to unseat Mahathir failed Anwar was imprisoned for corruption and sodomy. Needing international support to regain power, Anwar has spent the last five years meticulously cultivating a benign image among some of the most influential individuals in the Western world. He describes himself as “a leading proponent of greater cooperation among civilizations” and “an authoritative voice in bridging the gap between East and West.” In private conversations with journalists, he outlandishly compares himself to Aung San Suu Kyi and Nelson Mandela...."

Tembelang Anwar Ibrahim semakin terdedah dan ‘pekong yang membusuk sukar untuk ditutup lagi’.

Jika di Malaysia semakin ramai yang mula mengenali ‘kepelbagaian imej Anwar’ – di Barat juga sama.

Anwar yang sering berubah wajah kini semakin dikritik hebat di Barat dan terbaru melalui sebuah penulisan yang disiarkan dalam The New Ledger.

Banyak pihak kini memberi amaran kepada pemimpin Amerika Syarikat, Britain dan sekutunya supaya hati-hati dengan pemimpin ‘liberal Islam’ yang kononnya mahu merapatkan Timur dan Barat tetapi mempunyai kepentingan diri yang amat tebal.

Penulisan Pejman Yousefzadeh bertajuk “Unholy Alliance’ dengan jelas mengatakan Anwar menggunakan Barat untuk mencapai matlamatnya – kembali ke politik perdana selepas dipecat oleh Tun Dr Mahathir Mohamad selain tuduhan sodomi dan rasuah.

Yousefzadeh berkata Anwar bukanlah ‘kawan reformasi’ dan sekutu yang boleh dipercayai Amerika Syarikat.

Beliau menasihatkan Presiden Amerika, Barrack Obama, Perdana Menteri Britain, David Cameron serta pemimpin Barat lain agar berhati-hati dengan pemimpin reformasi seperti Anwar yang sring menawarkan ‘hadiah diplomatik’ kerana ada udang di sebalik batu daripada tawaran itu!

Baca rencana berikut untuk memahami lebih lanjut kenapa Barat semakin tidak percaya kepada Anwar!

Unholy Alliance

by Pejman Yousefzadeh

In his newly published book, veteran New York Times reporter Steven Kinzer embraces the increasingly de rigueur view of those who like to consider themselves enlightened foreign policy thinkers to suggest that the United States ought to ditch Israel as an ally.

Specifically, he argues that Turkey and Iran would make better allies for the United States in the Middle East than would Israel and Saudi Arabia. Kinzer’s argument is that Turkey and Iran both have partial democracies and would be better placed to ensure stability in the region. But his view is decisively refuted by the radicalized nature of both the Turkish and Iranian governments.

Just as Turkish and Iranian domestic policies are antithetical to Western ideals, Turkish and Iranian foreign policies are antithetical Western security interests.

In overlooking the personal deficiencies of Turkish prime minister Recep Tayyip Erdogan, and Iranian president Mahmoud Ahmadinejad, Kinzer risks propagating a distinctly inaccurate image of leaders he would have the United States rely on to advance American security interests and ideals.

This turning of a blind eye to Erdogan’s and Ahmadinejad’s shortcomings as reformers—along with the West’s general inclination to overlook the anti-reform credentials of the alleged Malaysian reformer Anwar Ibrahim—will only serve to set back the cause of political and societal reform in the Muslim world.

To be sure, Turkey’s status as a regional mini-power can no longer be doubted. It has expertly made itself a force to be reckoned with in the Muslim world, after decades of secularized ambivalence towards Muslim nations in the conduct of its foreign policy. In the wake of the May 31st Israeli raid on the flotilla that was steaming towards Gaza, relations between Israel and Turkey, once friendly, and a model for what future relations between Israel and other Muslim countries could be, have gone into deep freeze.

The impact of Turkey’s newfound coldness towards Israel has not gone unnoticed in the international community. Of course, even before the flotilla incident, Turkish prime minister Recep Tayyip Erdogan had been making unfriendly noises in Israel’s direction, but relations were never as bad as they are now. Indeed, on 5 July, Turkish Foreign Minister Ahmet Davutoglu for the first time threatened to break diplomatic ties with Israel.

Davutoglu’s stance has attracted what ought to be a surprising amount of approbation in the world of diplomacy. From London to Paris, Istanbul to Kuala Lumpur, it has become acceptable and laudable to attack Israel for its actions against the flotilla, and while the Israelis may have been either incompetent or heavy-handed in their actions, factors that might be offered in defense of Israel’s actions have been resolutely ignored by Israel’s critics.

While Turkey’s acts of disdain towards Israel might not be considered antithetical to American sensibilities, it is becoming increasingly clear that the country’s other foreign policy initiatives—especially its recent “brokering” in partnership with Brazil of a “nuclear accord” with Ahmadinejad—amount to a direct challenge to the United States and its allies. Kinzer may believe the current Turkish and Iranian regimes amount to benevolent democracies, but he should contemplate the possibility that even if we accept that a particular country is democratic, that does not mean that its interests will be automatically aligned with those of other democracies, and democratic republics.

When it comes to the specific status of Iran, Kinzer should reconsider his classification of the country as a democracy in light of Iran’s yearlong crackdown against pro-democracy demonstrators in the aftermath of the Iranian presidential elections in 2009. And he should consider some of the similarities between statements made by the Turkish government and Erdogan’s “good friend” Ahmadinejad.

The Iranian president’s repeated rantings about wiping Israel off the face of the earth are, after all, of a piece with Davutoglu’s preposterous and offensive comparison between the Israeli raid on the flotilla possibly bringing succor to Hamas, and the September 11th attacks.

Given this context, it is puzzling to hear President Obama warn that if Turkey fails in its bid to join the European Union it will somehow be pushed into the arms of Syria and Iran and other state sponsors of terrorism. Like Iran, Turkey has a track record of both rhetorical and financial support for Hamas, which has distinguished itself by murdering Israeli women and children in terrorist operations. Like Iran, Turkey is bent on antagonizing and isolating Israel.

Despite Erdogan’s recent efforts to cultivate an image as a temperate and moderate statesman, the fact remains that his governing Justice and Development party (AK Parti), and others like it in the Muslim world, have more in common with Hamas and Ahmadinejad than with mainstream political parties in both the European Union and the United States. In warning that Turkey might become increasingly radicalized, has the White House perhaps missed the possibility that Turkey already is increasingly radicalized?

Similar amounts of radicalization can be found in the person of Malaysian opposition leader Anwar Ibrahim, a close friend of Erdogan, who has embraced a public persona as an anti-Semite, and a fervent critic of President Obama’s sanctions against Iran. In fact, he attacked his own prime minister last month for having agreed with President Obama that sanctions should be placed on Iran. Like Erdogan, Anwar is regarded by some elites in the US and UK as a reformist ally. But as in the case of Erdogan, a close look at Anwar’s record ought to cause American policymakers to ask whether Anwar really does embrace reformist values.

While serving as Deputy Prime Minister in Malaysia from 1993-1998, Anwar tried to topple then Prime Minister Mahatir Mohamad, himself an anti-Semitic demagogue who made Anwar his protégé. When the attempt to unseat Mahathir failed Anwar was imprisoned for corruption and sodomy. Needing international support to regain power, Anwar has spent the last five years meticulously cultivating a benign image among some of the most influential individuals in the Western world.

He describes himself as “a leading proponent of greater cooperation among civilizations” and “an authoritative voice in bridging the gap between East and West.” In private conversations with journalists, he outlandishly compares himself to Aung San Suu Kyi and Nelson Mandela. His efforts have been adopted as a cause célèbre by various American and British human rights advocates.

However, following Erdogan, Anwar has been fiercely critical of the Israeli raid, dubbing it a “brutal act,” and organizing a disturbing march to the U.S. embassy in Kuala Lumpur where Anwar supporters burned Israeli flags and posters of Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu. To say the least, this is unexpected behavior from an opposition leader who pitches his coalition as a new kind of secular political movement, dedicated to bridging ethnic and religious differences.

When one gets past the cosmetics of his public persona, one sees that Anwar has forged a coalition including PAS, a militant Islamic party that advocates the introduction of shari’a law. PAS wants to legalize stoning, the mandatory wearing of full burkas, and the amputation of hands for theft. Unsurprisingly, the extremist fringes of PAS are identical to the extremist core of Erdogan’s Justice and Development party.

Anwar has been an apologist for Erdogan’s excesses for many years, and even wrote glowingly about him in the Washington Post during the Turkish election of 2007. “This is a government clearly committed to the process of preserving democracy at great costs while taking concrete steps to dispel the misperceptions about parties with an Islamic tag,” Anwar wrote of Erdogan’s administration.

Birds of a feather flock together. So, for that matter, do faux reformists.

Anwar, like Erdogan, also supports Iran’s activities. And like Erdogan, who last month claimed that Hamas had never engaged in terrorist acts, Anwar has a special fondness for Hamas. According to the respected counter-terrorism expert Ilan Weinglass, the Malaysian has ties to both the Muslim Brotherhood and supports Hamas. “A quick glance at his website reveals a prominently featured photo of Ibrahim together with Yousef Qaradawi, a leading Islamist scholar who is associated with the Muslim Brotherhood and supports HAMAS,”

Weinglass wrote on his blog. The connection between Anwar and terrorist groups is not merely pictorial; Weinglass goes on to detail at length the degree to which Anwar cavorts with—oh, how shall one put this politely?—unsavory folk.

Erdogan, Ahmadinejad, and Anwar may be many things, but they most certainly are not reformist friends and allies on which the United States can rely. Steven Kinzer, and others like him would do well to no longer labor under misapprehensions concerning the potential for a Western embrace of Iran and Turkey.

And while President Obama, British Prime Minister David Cameron, and other Western leaders are clearly in a tight spot over Turkey, the West should beware of certain supposed Muslim reformists bearing diplomatic gifts.

HARUSSANI MELAKUKAN PEMBOHONGAN MEMALUKAN - MAHFUZ

Bukan sekadar mengatakan Harussani melakukan pembohongan, Mahfuz berkata Harussani sepatutnya meletakkan jawatan sebagai Mufti Perak kerana beliau pernah menyatakan, sebagai mufti beliau tidak berbohong..

Apa yang tidak kena dengan Naib Presiden PAS, Datuk Mahfuz Omar?

Kelmarin Parlimen Pokok Sena itu menuntut Mufti Perak, Tan Sri Harussani Zakaria memohon maaf secara terbuka kepada PAS dan seluruh orang Melayu Islam berikutan penjelasan Ahli Jawatankuasa Kerja PAS Pusat dan Pesuruhjaya PAS Selangor, Datuk Dr Hassan Mohamed Ali yang menunjukkan mufti itu berbohong.

Sambil menyifatkan Harussani melakukan pembohongan yang memalukan, Mahfuz berkata, pengakuan Dr Hassan yang menjelaskan bahawa pertemuannya dengan Harussani tidak ada agenda khusus membincangkan penyatuan Umno dan PAS.

Ini sekaligus mendedahkan kedudukan dan peranan Harussani sebagai alat dan pencacai Umno, katanya dipetik oleh Harakahdaily Online. Hari ini kenyataan ini diulang lagi melalui mStar Online.

Bukan sekadar mengatakan Harussani melakukan pembohongan, Mahfuz berkata Harussani sepatutnya meletakkan jawatan sebagai Mufti Perak kerana beliau pernah menyatakan, sebagai mufti beliau tidak berbohong.

Sedangkan kata Mahfuz, pendedahan Dr Hassan memperjelaskan pembohongan Harussani," katanya.

Dr Hassan semalam mengesahkan beliau ada menemui Mufti Perak, Tan Sri Harussani Zakaria kira-kira dua bulan lalu.

Bagaimanapun, beliau menafikan ia bertujuan membincangkan penyatuan antara UMNO dan PAS sebaliknya persiapan bagi menghadiri Mesyuarat Hal Ehwal Islam yang dipengerusikan Perdana Menteri, Datuk Seri Najib Tun Razak baru-baru ini.

"Pertemuan itu dilakukan atas kedudukan saya sebagai Exco yang bertanggungjawab Hal Ehwal Islam dan Adat-Adat Melayu dan ia dilakukan secara terbuka bukannya sulit seperti yang didakwa. Ia dilakukan bagi meraih kebaikan bersama demi kemajuan dan kesejahteraan umat Islam di negara ini memandangkan Harussani memiliki ilmu dan pengalaman yang begitu luas dalam hal ehwal agama," katanya dalam satu kenyataan semalam.

Dr Hassan mengulas khabar angin yang mendakwa beliau antara pemimpin PAS yang didakwa mengadakan pertemuan dengan Harussani mengenai usaha perpaduan antara kedua-dua parti itu.

Menurut Dr Hassan, Kerajaan Negeri Selangor tidak pernah menyekat Exconya daripada mengadakan pertemuan dengan mana-mana pihak tanpa mengira agama dan fahaman politik jika ia bertujuan meningkatkan keupayaan, kemampuan, prestasi dan nilai profesional.

Selain itu, beliau menegaskan tidak pernah diberi mandat oleh PAS untuk membincangkan isu perpaduan dengan UMNO.

Apa yang pasti, sehingga hari ini Harussani tidak pernah mendedahkan identity pemimpin PAS atau UMNO yang bertemu beliau.
Kedudukan itu menunjukkan bahawa bukan Hassan sahaja bertemu Harussani.

Kenyataan Hassan adalah untuk membela dirinya daripada dibelasah oleh pemimpin PAS yang lain.

Yang Dipertua PAS Shah Alam, Khalid Abdul Samad, kelmarin turut menegaskan sekiranya ada pihak atau pemimpin tertentu dalam PAS yang menemui Muft Perak bagi tujuan bekerjasama, mereka perlu dihukum.

Ini kerana tindakan pemimpin terbabit secara tidak langsung telah menlanggar keputusan Muktamar PAS sebelum ini yang menolak sebarang kerjasama dengan parti pemerintah itu.

Pertemuan tersebut juga menunjukkan pemimpin terbabit tidak faham dengan perjuangan sebenar PAS, kata Khalid.
Hassan perlu membuat kenyataan itu kerana beliau terus dirundung kontroversi kerana sekali lagi dikaitkan dikaitkan lagi dengan isu kerjasama Umno-PAS.

Selepas selamat daripada diheret ke muktamar khas seperti cadangan awal Mursyidul Am Datuk Nik Aziz Nik Mat tahun lalu, tersebar pula khabar angin Dr Hassan menemui Harussani yang menawarkan diri sebagai pengantara bagi membincangkan perkara itu.

Nama Dr Hassan dikaitkan oleh oleh blog Malaysia Waves dengan terang-terang mendakwa pemimpin yang dimaksudkan Harussani itu ialah Dr Hassan. "Seperti saya kata sebelum ini, ada video yang diambil perjumpaan Harussani dengan Dr Hassan (dan mungkin Khairuddin Othman sekali)," katanya penulisnya Abdul Rahman Talib.

Abdul Rahman yang lebih dikenali sebagai 'Tulang Besi' bagaimanapun berkata beliau bersangka baik dan "kemungkinan Dr Hassan cuma mahu berjumpa untuk mendapat maklumat sahaja".

Tetapi apakah ada orang lain selain Hassan yang bertemu Harussani?

Apakah Dr Hassan seorang sahaja dimaksudkan oleh Harussani?

Mahfuz dan Khalid jangan cepat melenting. Bukan sahaja tujuan Mufti Perak itu baik tetapi juga boleh mengurangkan sengketa antara orang Islam dan Melayu sendiri.

Apakah Mahfuz dan Khalid jenis yang tidak percaya dan gembira jika Melayu dan Islam bertaut?

Apakah kedua-duanya jenis pemimpin yang gemarkan perpecahan berterusan Melayu dan Islam di Malaysia?

Bukan Harussani sahaja yang ingin melihat perpaduan Islam-Melayu ini.

Sebelum ini, tokoh akademik Islam, Prof. Datuk Dr. Mahmood Zuhdi Ab. Majid pernah menawarkan diri bagi menyediakan 'forum yang lebih selesa' kepada tiga ulama yang sedang menghadapi polemik berhubung perpaduan PAS-UMNO ini.

Timbalan Dekan Institut Pemikiran dan Tamadun Islam Antarabangsa (Istac), Universiti Islam Antarabangsa Malaysia (UIAM) itu pada 10 Mac 2010 lalu berkata ini member ruang kepada Mufti Perak, Mursyidul Am PAS, Datuk Nik Abdul Aziz Nik Mat dan Ahli Majlis Syura Ulama PAS, Ahmad Awang untuk bersemuka dan berbincang.

"Ketiga-tiga pihak itu sedang 'membuka budu di padang', budu kalau sudah dibuka berbau busuk walaupun ia sedap dimakan. "Jadi, hentikan sahaja polemik itu, tiada lagi susulan dibuat sebaliknya mereka perlu berbincang kerana ketiga-tiganya adalah ulama. Oleh itu saya tawarkan diri untuk sediakan forum lebih selesa, tidak perlu lagi mencari publisiti di dada akhbar," katanya.

Nik Aziz sebelum ini menggelarkan Harussani sebagai ejen UMNO apabila mufti itu didakwanya masuk campur dalam usaha membentuk kerajaan campuran di Perak.

Rektor Kolej Islam Darul Ridzuan, Prof. Datuk Dr. Mohd. Yusoff Hussein menyifatkan kenyataan Harussani itu bukan atas dasar politik kepartian kerana perkara utama yang dilihat oleh beliau ialah perpaduan umat Islam.

"Saya setuju dengan Harussani kerana isu yang dibawa pada ketika itu tentang kedudukan orang Melayu dan Islam. Beliau mufti yang celik, bukan mufti baju pagoda, beliau lebih mementingkan soal Islam daripada politik di bawah.

Mohd. Yusoff yang juga bekas Mufti Wilayah Persekutuan berkata, sekiranya PAS tidak bersetuju dengan cadangan bekerjasama dengan UMNO, mereka tidak sewajarnya bersikap sombong dan menghina orang lain.

Apa yang jelas Harussani tidak melakukan apa-apa kesalahan bila mengajak ke arah perpaduan bukan seperti Mahfuz dan Khalid yang bagaikan mahu menghukum hanya kerana Mufti Perak itu mengajak kea rah perpaduan.

Jelas kewibawaan Harussani bukan mufti bisu dan ‘buta’, selain mengajak PAS secara terbuka.

Yang penting, cuba Mahfuz dan Khalid buktikan di mana ayat al-Quran menyuruh orang Islam, tidak kiralah bangsa Melayu atau bangsa apa sekali pun.

Yang ada adalah perintah berpegang teguh dengan tali Allah (hablillah).

Dan dengan menuduh Harussani berbohong atau marahkan seseorang sama ada pemimpin PAS atau UMNO menemui Harussani adalah perbuatan yang menentang mereka yang cuba menyambung dan berpegang dengan hablillah